Pasgeborenen
Een pasgeboren baby wordt tot de leeftijd van dertig dagen of gedurende zijn verblijf op een neonatale afdeling boreling, 'neonaat of neonatus genoemd (Latijn: nieuw geborene). Vanaf 30 dagen tot één jaar wordt een baby zuigeling genoemd.
In tegenstelling tot jongen van andere diersoorten, is de baby bij een mens vrijwel tot niets in staat. Bij apen bijvoorbeeld kan het jong zich al direct na de geboorte aan de moeder vasthouden. Mensenbaby's hebben weliswaar een grijpreflex, maar die is niet sterk genoeg om zich zelf op te trekken of vast te houden. Ook kan een baby zijn relatief grote hoofd niet zelf rechtop houden. Ook bij buideldieren zijn de pasgeboren jongen volledig hulpeloos, maar daar groeien ze zonder verdere verzorging door in de buidel van de moeder.
Dit valt te wijten aan het feit dat de hersenen nog onvoldoende ontwikkeld zijn. Bij een geboorte heeft een mens ongeveer 350g aan hersenen, zo'n 30% het gewicht dat de hersenen in de volwassenheid bereiken. Ter vergelijking heeft een chimpansee-pasgeborene al vanaf de geboorte 65% van het gewicht van hersenen van een volwassen chimpansee. In het eerste levensjaar maken de hersenen als gevolg een geweldige ontwikkeling door. Dankzij het feit dat de mens bij zijn geboorte relatief weinig ontwikkelde hersenen meekrijgt, krijgt het de kans flexibel te ontwikkelen. In het eerste levensjaar kunnen zeer veel verschillende belangrijke functies - zoals psychologische, sociale, enz - tot ontwikkeling komen.
Volgens Adolf Portmann is na 9 maanden sprake van een fysiologische geboorte, de psychologische geboorte gebeurt ongeveer een jaar na de fysiologische geboorte. De pasgeboren verblijft intussen in de psychosociale moederschoot. Op het einde van de tweede dracht tenslotte vindt volgens hem de psychologische geboorte of eigenlijke menswording plaats.
Geen